คำพิพากษาศาลฎีกาที่ 1056/2569
“กักกัน” ไม่ใช่โทษจำคุก จึงนำมารวมเพื่อใช้สิทธิฎีกาไม่ได้
ฎีกาย่อ
การกักกันไม่ใช่โทษอาญาเป็นแต่เพียงวิธีการเพื่อความปลอดภัยตาม ป.อ. มาตรา 39 (1) ซึ่งมีลักษณะเบากว่าโทษจำคุก ตาม ป.วิ.อ. มาตรา 219 ทวิ วรรคสอง บัญญัติว่า "ในการนับกำหนดโทษจำคุกตามความในมาตรา 218 และ 219 นั้น ห้ามมิให้คำนวณกำหนดเวลาที่ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งเกี่ยวกับวิธีการเพื่อความปลอดภัยรวมเข้าด้วย" ฉะนั้น จะอนุโลมกำหนดเวลากักกันเป็นกำหนดโทษจำคุกหรือรวมกับโทษจำคุกเพื่อใช้สิทธิฎีกาไม่ได้ และไม่ว่ากักกันจะมีกำหนดเวลาไม่น้อยกว่า 3 ปี และไม่เกิน 10 ปี ก็ตาม ย่อมเป็นอันต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัติดังกล่าว ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัย
แหล่งที่มา : กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกา
https://deka.supremecourt.or.th/
--------------------------------------------------------------
"กักกัน" ไม่ใช่โทษจำคุก นำมารวมกับโทษจำคุกเพื่อใช้สิทธิฎีกาไม่ได้
: สรุปคำพิพากษาแบบเข้าใจง่าย :
จำเลยในคดีวิ่งราวทรัพย์ถูกศาลลงโทษจำคุก 4 ปี 6 เดือน และให้กักกันอีก 3 ปีนับจากวันพ้นโทษ จำเลยฎีกาขอให้ยกการกักกัน โดยอ้างว่าเมื่อรวมกับโทษจำคุกแล้วเท่ากับต้องถูกจำกัดเสรีภาพถึง 7 ปี 6 เดือน
ศาลฎีกาไม่ได้ตัดสินว่าควรยกการกักกันหรือไม่ แต่วินิจฉัยก่อนว่าจำเลยมีสิทธิฎีกาหรือไม่ โดยเห็นว่าการกักกันไม่ใช่โทษอาญา เป็นเพียง "วิธีการเพื่อความปลอดภัย" ตาม ป.อ. มาตรา 39 (1) ซึ่งเบากว่าโทษจำคุก และ ป.วิ.อ. มาตรา 219 ทวิ วรรคสอง ห้ามนำระยะเวลาตามวิธีการเพื่อความปลอดภัยมารวมกับโทษจำคุกเมื่อพิจารณาสิทธิฎีกา
ดังนั้นไม่ว่าศาลจะกำหนดกักกัน 3 ปีหรือสูงสุด 10 ปี ก็นำมารวมกับโทษจำคุกเพื่อให้เกิดสิทธิฎีกาไม่ได้ ฎีกาของจำเลยจึงต้องห้าม ศาลชั้นต้นรับฎีกามาโดยไม่ชอบ ศาลฎีกาไม่รับวินิจฉัยและพิพากษายกฎีกา
: คำฟ้องของโจทก์ :
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยตาม ป.อ. มาตรา 33, 41, 93, 336 และ 336 ทวิ ขอเพิ่มโทษจำเลยกึ่งหนึ่งตามกฎหมาย ขอให้กักกันจำเลยมีกำหนดไม่น้อยกว่า 3 ปีแต่ไม่เกิน 10 ปี และขอให้ริบรถจักรยานยนต์ของกลาง
: คำให้การและแนวทางต่อสู้ของจำเลย :
จำเลยให้การรับสารภาพ และรับว่าเป็นบุคคลคนเดียวกับจำเลยในคดีก่อนที่โจทก์ขอให้เพิ่มโทษ ทั้งยอมรับว่าเคยถูกศาลพิพากษาลงโทษและพ้นโทษมาแล้วในคดีที่โจทก์ขอให้กักกัน
หลังศาลชั้นต้นพิพากษา จำเลยอุทธรณ์ (ฎีกาที่ได้รับไม่ได้ระบุเหตุอุทธรณ์) และต่อมาฎีกาเฉพาะเรื่องการกักกัน โดยขอให้ยกโทษกักกัน ด้วยเหตุผลว่าโทษจำคุก 4 ปี 6 เดือนตามศาลอุทธรณ์ภาค 1 เมื่อรวมกับกักกัน 3 ปีแล้วเท่ากับ 7 ปี 6 เดือน
: ประเด็นสำคัญในฎีกา :
ประเด็นอยู่ที่ว่า จะนำระยะเวลากักกันมารวมกับโทษจำคุก เพื่อคำนวณว่าจำเลยมีสิทธิฎีกาหรือไม่ได้หรือไม่ ศาลฎีกาวินิจฉัยว่าไม่ได้ เพราะกักกันเป็นวิธีการเพื่อความปลอดภัย ไม่ใช่โทษจำคุก
: ผลของคดีแต่ละชั้นศาล :
ศาลชั้นต้น พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม ป.อ. มาตรา 336 วรรคแรก ประกอบมาตรา 336 ทวิ เพิ่มโทษกึ่งหนึ่งตามมาตรา 93 (ที่ถูกคือมาตรา 93 (13)) เป็นจำคุก 10 ปี 9 เดือน แต่จำเลยรับสารภาพเป็นประโยชน์แก่การพิจารณา จึงลดโทษกึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 คงจำคุก 5 ปี 4 เดือน 15 วัน ริบของกลาง และให้กักกันจำเลย 3 ปี นับถัดจากวันพ้นโทษจำคุกตามมาตรา 41
ศาลอุทธรณ์ภาค 1 พิพากษาแก้ โดยลงโทษจำคุก 6 ปี เพิ่มโทษกึ่งหนึ่งเป็น 9 ปี แล้วลดโทษกึ่งหนึ่ง คงจำคุก 4 ปี 6 เดือน ส่วนอื่นเป็นไปตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น (การกักกัน 3 ปียังคงอยู่)
ศาลฎีกา พิพากษายกฎีกาของจำเลย เพราะฎีกาต้องห้าม และไม่รับวินิจฉัยว่าควรยกการกักกันหรือไม่
: เหตุผลที่ศาลฎีกาตัดสิน :
ศาลฎีกาให้เหตุผลเป็นลำดับดังนี้ :
1. การกักกันไม่ใช่โทษอาญา เป็นเพียงวิธีการเพื่อความปลอดภัยตาม ป.อ. มาตรา 39 (1) ซึ่งมีลักษณะเบากว่าโทษจำคุก
2. ป.วิ.อ. มาตรา 219 ทวิ วรรคสอง บัญญัติว่า การนับกำหนดโทษจำคุกตามมาตรา 218 และ 219 ห้ามคำนวณระยะเวลาที่ศาลมีคำพิพากษาหรือคำสั่งเกี่ยวกับวิธีการเพื่อความปลอดภัยรวมเข้าด้วย
3. จึงอนุโลมระยะเวลากักกันเป็นโทษจำคุก หรือรวมกับโทษจำคุกเพื่อใช้สิทธิฎีกาไม่ได้ และไม่ว่ากักกันจะกำหนดไว้ตั้งแต่ 3 ปีจนถึง 10 ปี ก็ต้องห้ามฎีกาตามบทบัญญัตินี้
เมื่อฎีกาต้องห้าม การที่ศาลชั้นต้นสั่งรับฎีกามาจึงไม่ชอบ ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัย
สรุป : กักกัน ≠ จำคุก จึงนำมารวมกันเพื่อเปิดสิทธิฎีกาไม่ได้